Johnny Hoogerland ontclicheerde in een zondagmiddag het Luctor et Emergo. Na de rustdag zal hij, met gemartelde billen en benen, weer op de fiets stappen. Ik pleit voor een Johnny-dag op zoveel mogelijk radiozenders. Het is mazzel dat Johnny Johnny heet, want een Bauke-dag was niks geworden. Maar er zijn zat liedjes met Johnny erin zoals Johnny B. Goode en ook ‘Johnny, zing een liedje voor mij alleen’ terwijl Rob de Nijs nog iets had dat Johnny Soldaat heette wat vast ook heel toepasselijk is. Maar ook liedjes door Johnny’s zijn toegestaan: Johnny Guitar Watson, Johnny Hates Jazz, maar vooral Johnny Halliday met natuurlijk Que je t’aime live. 158 kilometer duurt de zegetocht van Johnny Hoogerland.

Het is jammer van Robert Gesink, maar ook heel zielig van Marianne Vos. Ze wint de Giro, ze wint alles, maar ze krijgt de allerkleinste lettertjes in de wielergeschiedenis. Iedere vraag aan Marianne gesteld is een oefening in keizersnedejournalistiek. Ze heeft geen charissimo, het verkleinwoord voor charisma wat toch beter gereserveerd kan worden voor een John F. Kennedy, een Indira Ghandi, een Nelson Mandela. Wie geen charissimo heeft inspireert niet. Gerrie Knetemann had het, Jan Raas al veel minder. Ik had het met Erik Dekker, al helemaal niet met Joop Zoetemelk. Door Sjoukje Dijkstra gingen meisjes kunstschaatsen, door Anton Geesink gingen jongens judoën. Geen meisje gaat fietsen omdat Marianne Vos zo goed fietst. Topprestaties krijgen hun glans door inspirerend te zijn. Daarom werd Lance Armstrong zo’n held, de enige wielrenner met charisma.

 Beste inzendingen en winnaars nu onder TOURSPEL.

Kennis is wel vaker niet bevorderlijk voor genot. Als je van ganzenlever houdt wil je toch liever niet weten hoe het vergaard wordt? De ware hedonist knijpt moeiteloos een oogje dicht. Daarom heb ik ook een schaamteloze desinteresse ontwikkeld voor dopingverhalen. En daarom ben ik ook voor oortjes in de koers.

Het Nederlands Kampioenschap rond Ootmarsum werd zonder oortjes verreden. Zo zagen en hoorden we van alles. Weening mocht niet rijden van Rabo en Weening was de laatste die mocht winnen van Vacansoleil. Dat waren de stalorders van uit het raampje van de volgauto’s hangende ploegleiders, gadegeslagen en afgeluisterd door de camera op de motor. Natuurlijk, de bevelen zouden niet anders zijn geweest als de oortjes wel waren gebruikt, maar dan had Weening nog kramp of een hongerklop kunnen veinzen. Sportsterren mogen acteren en ik mag daarin geloven. Het is deel van het spel de toeschouwers een rad voor de ogen te draaien.

De Tour de France wordt merci-mon-Dieu met oortjes gereden. Ook wordt de (gecensureerde) communicatie tussen renners en ploegleiders niet in het wedstrijdverslag verwerkt. Zo is de toeschouwer weer gezegend met zijn eigen werkelijkheid.

 TOUR 2011 (1): KRANTEN

Wat kranten moeten weten is wat lezers willen. Steeds beter, steeds vaker. Neem nou de Tourfanaat. Voor het optimale genot dient hij te beschikken over: a. een lijst met de rugnummers b. een kaartje van Frankrijk met het parcours c. profielen van de belangrijkste bergetappes. En dat alles handzaam en compact, liefst A4, zodat het aan een clipboard bevestigd kan worden.

De NRC besloot dit basismateriaal maar helemaal niet op te nemen. De Telegraaf brengt het allemaal op een pagina, het overzicht van de renners in een strook over de volle breedte en trekt ruimte uit voor de onvermijdelijke, maar vaak zinloze voorspellingen van Michael Boogerd. De Volkskrant heeft het beste kaartje maar ruimt op de keerzijde van dezelfde pagina veel te veel ruimte in voor het rennersoverzicht waarbij ook nog eens (alsof de kenner daar behoefte aan heeft) de shirtjes groot worden afgedrukt. Het AD heeft verreweg het meest gedetailleerde overzicht voor de bergetappes maar dat wordt dan weer heel onhandig afgedrukt over twee pagina’s. Ook het Parool snapte niet dat je de informatie niet op de voor- en achterkant van een pagina moet afdrukken maar heeft wel de rugnummers in de beste lay-out. Met de schaar gaat de Tourfanaat de eerste etappe in.